ตะลอนไท

 

 

ถ้าสนใจก็ลองหาเอาในเว็ปนะครับ (ไม่ได้มีเอี่ยวอะไรด้วย) ชื่อ The Lima Place ครับ

เอาล่ะเมื่อได้เวลา (ประมาณ ๕ โมงเย็น) เราก็เริ่มออกเดินทางกันครับจากที่พักเมื่อมาถึง เจดีย์วัดสามปลื้มจะเข้าเกาะเมืองต้องเลี้ยวขวา ช่วงนี้ชิว ชิว บวกตื่นเต้นพอประมาณตาม ประสาคนบ้าเรื่องประวัติศาสตร์น่ะ รู้สึกเหมือนกับว่าเราจะได้กลับไปชมราชธานีเก่าตอนที่ ยังรุ่งเรืองอยู่น่ะนะ เมื่อผ่านถนนโรจนะ (ผ่านราชภัฎฯ ผ่านพิพิธภัณฑ์เจ้าสามพระยา) ให้เลี้ยว ขวาครับ ตรงไปเรื่อย ๆ จะผ่าน ททท.อยุธยา เมื่อมาถึงสี่แยกให้เลี้ยวซ้ายจะผ่านเพนีียด ซึ่งจะมีช้างน้อย (อย่าคิดลึก) และใหญ่มากมายหลายเชือกพร้อมควานซึ่งแต่งตัวแบบทหาร โบราณคอยบริการนำชมเกาะเมือง สนนราคาถ้าจำไม่ผิดราว ๑๕๐ บาทต่อเที่ยวมั้งครับ ทีแรกก็ กะจะชวนแฟนเขานั่งด้วยเหมือนกันแต่กลัวจะไม่ทันเวลา เลยกะว่าไว้โอกาสหน้าก็แล้วกัน ลืมบอกไปครับที่ต้องเลี้ยวซ้ายที่สี่แยกนี้เพราะว่าจะไปจอดรถครับ เลี้ยวขวาอีกสองทีก็จะเจอที่ จอดรถซึ่งอยู่หลังวิหารพระมงคลบพิตร

 

 

 

 

อย่างที่เกริ่นไว้ที่แรกแหละ ช่วงหน้าเทศกาลแบบนี้ ประกอบกับถนนเมืองเก่าอย่างนี้(มักจะเล็ก และแคบ) อาการรถติดมาก ๆ จะตามมาเป็นธรรมดา ผมก็เลยหาทางเลี่ยงไง เพราะหน้างาน แบบนี้เค้าจะมีรถรางราคาถูกไว้บริการ ไอ้เราก็เฮ้ยเอารถจอดไว้ซี้ นั่งรถรางดีกว่าทั้งสะดวก ทั้งประหยัด (แค่รอบละ ๑๐ บาท) ว่าแล้วก็ชวนแฟนขึ้นรถรางเลย กะว่า ช่วงใกล้ ๆ การแสดง เริ่มค่อยกลับมาเอาของ (แฟนเอาเสื้อหนาวไว้ในรถ) สบาย ๆ ครับ เวลาเหลือเยอะเฟ้ย (ความคิดตอนนั้น) นั่งรถรางอย่างสบายอารมณ์จนมาถึงบริเวณจัดงานเราก็เข้าไปซื้อตั๋ว (มีขายในเน็ตด้วยนะ จองผ่านไทยทิคเก็ตเมเจอร์ก็ได้แต่ราคาแพง)ผมก็ซื้อราคาแบบ เบา เบา ใบละฉองย้อยเท่านั้น (จริง ๆ แนะนำนะครับ เพราะไอ้ตั๋วพิเศษที่ว่าแพงเนี่ยเอาเข้าจริงไม่เห็น มันจะพิเศษกว่าแบบธรรมดาเลยครับ ไม่ทราบเค้าใช้วิธีไหนมากำหนดค่าตั๋ว จะมุมมอง ความ สะดวกสบาย ฯลฯ ก็ไม่เห็นมันต่างกันเล้ยคิดแล้วก็สงสารพวกซื้อตั๋วแพงครับ ) จากนั้นเราก็ เริ่มเข้าสู่บริเวณงาน (อยู่ด้านหลังวัดมหาธาตุ) อย่างแรกก็ต้องแลกเงินโบราณใช้กันก่อน โดย เค้าขายทั้งถุง (สีแดง)ขนาดกำลังน่ารักเหมาะมือ ไอ้เงินที่แลกมานี่จะเป็นเงินพดด้วงมีสองราคา คือ ๕ บาท กับ ๑๐ บาท และต้องซื้อทั้งถุง ๑๐๐ บาท

 

 

 

 

จากนั้นเราทั้งคู่ซึ่งขณะนั้นได้เปลี่ยนร่างเป็นเครื่องจักรบดอาหาร (ชั่วขณะ ) ก็เริ่มออก

ตระเวณเลือกซื้ออาหาร(โบราณบ้าง ไม่โบราณบ้าง แต่คนขายแต่งตัวโบราณ) รับประทาน

กันอย่างเมามัน เริ่มจากข้าวหมกไก่ (ใส่ใบตอง), ผัดไทย, ส้มตำ, ทอดมัน น้ำหวาน ฯลฯ

ทั้งหมดนี้ด้วยเงินพดด้วงนะคร้าบ ซื้อเสร็จก็หาที่นั่งรับทานกันล่ะโดยได้แคร่ไม้ไผ่(ได้บรรยา กาศจริง จริ๊ง ) เป็นที่ดินเน่อร์ในวันนั้น เมื่อท้องอิ่มหนังตาก็หย่อน เอ๊ย! ไม่ใช่!เราก็ออกเดิน ชมการแสดงเรียกน้ำย่อย โดยเป็นการแสดงฟันดาบมีทั้งแบบ ชาย ชาย,หญิง หญิง, ชาย หญิง (ฟันดาบนะ ) ที่เสียวหน่อยก็คือดาบที่เค้าใช้เป็นดาบจริงครับ เวลาฟันกันทีไฟงี้แลบได้ อารมณ์ มาก ๆ (จริง ๆ ดาบมันถูกลบคมไปแล้วครับ แฮ่ ๆ )ชมการแสดงฟันดาบไปได้ สักพักประมาณ ๖ โมงกว่า ๆ แล้ว จริง ๆ จะมีลำตัดต่อแต่ว่ากลัวจะกลับมาไม่ทันการแสดงก็ เลยขึ้นรถราง (อีกครั้ง) ไปเอาเสื้อกันหนาวที่รถกันครับไอ้ที่ว่า หัวหก ก้นขวิด มันมา็เิริ่มเอาี่ ตรงนี้นี่แหละ

 

 

 

 

เห็นเวลาเหลืออีกชั่วโมงหน่อย ๆ กว่าการแสดงจะเริ่มทีแรกขึ้นรถรางไปก็ยังอารมณ์ ชิว ชิว ครับถึงรถจะติดใช่ย่อย แต่่่่่เอ๊ะ! พอรถเลี้ยวผ่านสี่แยก (ปกติต้องเลี้ยวขวาเพื่อไปด้านหลัง วิหารพระมงคลบพิตรซึ่งเป็นที่จอดรถของเรา) มันดันทะลึ่งตรงไปแล้วไปเลี้ยวซ้ายผ่าน พิพิธภัณฑ์เจ้าสามพระยา! เอาล่ะซี ชักใจเสียแล้วครับ รถก็ติดแถมรถรางเจ้ากรรมดันพา ไปอีกทาง ไอ้ผมก็ยังเอาวะ! นั่งมันต่อไปมันอาจจะวกกลับทางเดิม (คิดได้ไงเนี่ย! ) นั่งไป นั่งมารถรางก็พาเข้าสถานีตำรวจ ทีแรกก็ตกใจ เฮ้ย!เค้าพาเรามาทำไม มาบางอ้อก็ตอนที่เห็น ตำมะหรวดแต่งกายกันด้วยชุดโบราณนี่แหละก็เลยเข้าใจว่าเค้าเปิดให้เที่ยวสถานีตำรวจด้วย (ปรกติถ้าไม่จำเป็นใครจะอยากมาเที่ยว )ไอ้เราตอนนั้นไม่มีแก่ใจจะเที่ยวแล้วล่ะ ตั๋วการ แสดงก็ซื้อแล้ว เหลือบดูเวลาก็เกือบ ๆ จะทุ่มแล้ว ตอนนั้นก็เริ่มทำใจเล็ก ๆ ว่าตูข้านี้อาจจะ เสียเที่ยว, เสียตังค์ ฯลฯ แต่ก็ยังหวังลึก ๆ นะว่าจะไปทัน ออกจากสถานีตำรวจมาได้รถก็มา วนตรงงานกาชาด ซึ่งตั๋วก็หมดรอบพอดี แต่ก็ยังไม่ยอมลง (ถ้าเค้าเช็คตั๋วรอบใหม่ก็ค่อยจ่าย แล้วกัน ) และแล้วรถก็แล่นผ่านหน้าวิหารพระมงคลบพิตร (อีกรอบ) ก็เลยเกิดพุทธิปัญญา ขึ้นมาว่าลงเดินเถอะเผื่อมันจะทันได้ดูการแสดงซักครึ่งรอบก็ยังดี ก็เลยชวนแฟนเขาลงแล้ว พาเดินเพื่อจะไปหลังวิหารฯที่จอดรถ ปรากฏว่าด้านหน้าวิหารมีการตั้งบุษบกมาลา เพื่อประดิษ ฐานพระบรมธาตุของพระพุทธเจ้าแฟนเขาก็เลยอยากกราบนมัสการเพื่อเป็นศิริมงคล ผมก็เอ๊า ไหนไหนก็ไหนไหนแ้ล้วนี่ จากนั้นก็ชักภาพไว้เป็นหลักฐานซะหน่อย เฮ้อ! หลังจากนี้อาจจะ เจอเรื่องดีก็ได้

 

 

 

 

จากนั้นก็พาน้องเค้าเดินจ้ำอ้าวเพื่อจะไปเอาเสื้อหนาวในรถ (ซึ่งอยู่ด้านหลังวิหาร) อีกอย่าง คือไปเอารถด้วยล่ะครับ ขืนนั่งรถรางอีกรอบเป็นต้องมีตื้บใครแ้ก้ซวยบ้างแน่ กว่าจะถึงรถก็ เล่นเอาเหนื่อยครับ แถมแฟนปวดชิ้งฉ่องต้องไปหาห้องน้ำเข้าอีก เฮ้อ! (อีกแล้ว) จะได้ดูซัก ครึ่งรอบมั้ยคร้าบ เมื่อขึ้นรถได้ด้วยอารามรีบจัด ก็เลยถอยรถเรนเจอร์คู่ใจเสยเสาเข้าไป ๑ ที บุ๋มลงไปเลยคร้าบ (ยังดีที่เป็นแค่กันชน) มันจะซวยไปถึงไหนเนี่ย (คิดในใจ)

 

 

 

 

เมื่อรถคลานออกจากที่จอด (ย้ำว่าคลานครับเพราะรถติดวินาศสันตะโรเลย) ก็ภาวนาว่าเฮ้ย ไม่แน่การแสดงมันอาจจะเริ่มช้าก็ไ้ด้ เรายังมีโอกาส ขับไปซักพักเราก็ปลอบกันไป (นั่งปลง กันไป)ซึ่งไม่นานก็ได้รู้ว่าที่รถติดขนาดนั้นนอกจากถนนแคบ, รถมากแล้ว มันดันมีรถเสียจอด อยู่ข้างหน้าครับเลยทำให้รถทัวร์ข้างหน้าไปไม่ได้ โอ้ซาร่า! จอร์จไม่ไหวแล้ว! ใจนึ่งเริ่ม คิดว่ากลับที่พักมันเลยดีมั้ยเนี่ย ซวยซ้ำซ้อนยิ่งกว่านักการพูดจาโกหากซ้ำซ้อนซะอีก แต่อีก ใจก็เอ๊า เอากะมันอีกซักตั้งก็เลยตัดสินใจไปงานต่อ ซึ่งกว่าจะมาถึงแถวงานก็ใกล้ ๒ ทุ่มแล้ว แถมต้องเอารถไปจอดหน้าวัดราษฎร์บูรณะโน่น เพราะเค้าปิดถนนทางเข้างาน (เหมือนกับที่ปิด ถนนหลังวิหารพระมงคลบพิตรที่เราจอดรถ) จากนั้นไม่สนใจอะไรอีกแล้ว รีบพาแฟนจ้ำอ้าว ไปที่งาน จากนั้นก็รีบขึ้นไปชมการแสดง ซึ่งที่นั่งชม (ชั่วคราว) นั้นว่าไปแล้วสูงและดูไม่มั่นคง นัก แต่จังหวะนั้นใครจะไปสนล่ะแฟนผมเองเค้าก็พยายามเดินตามมาอย่างรวดเร็ว (เพราะถูก ผมทั้งลาก และดึง) ทั้ง ๆ ที่กลัวความสูง ในที่สุดเราก็ได้ชมการแสดง แสง สี เีสียงชุด "กรุงศรีอยุธยา สถิตย์ฟ้า จารึกดิน" จนได้ครับ ซึ่งถือว่าโชคดีมากครับ (เริ่มเกิดสิ่งดี ๆ กับ ชีวิตมั่งแล้ว ) ที่การแสดงน่าจะเพิ่งเริ่มไปไม่นาน แว่วว่าน่าจะเริ่มช้ากว่ากำหนดไปพอสมควร ซึ่งก็อลังการ ตื่นตา ตื่นเต้น และยิ่งใหญ่สมกับที่ดั้นด้นมาดูกันคับเริ่มตั้งแต่สมเด็จพระเจ้าอู่ทอง ก่อตั้งราชธานี, ตกเป็นเมืองขึ้นพม่า, สมเด็จพระนเรศวร (แสดงโดยคุณบิณฑ์ บรรลือฤทธิ์) กู้ เอกราช, สงครามยุทธหัตถี (ดูแล้วน้ำตาซึมทุกที) จนกระทั่งบ้านเมือง กลับมาร่มเย็นเป็นสุข ในน้ำมีปลาในนามีข้าวอีกครั้ง เห็นแล้วชื่นใจครับ (ไม่มีตอนเสียกรุงนะ)ช่วงนี้วินาทีทองครับ ผมกับแฟนต่างก็ชมไป ถ่ายภาพไปอย่างเพลิดเพลินกว่าการแสดงจะจบก็ราว ๓ ทุ่มครับ จบ แล้ว คนก็ยังถ่ายภาพกันต่อ (กับบิณฑ์ และช้าง) ส่วนผมกับแฟนเนื่องจากเหนื่อยกันไม่น้อย

(อีกอย่างไม่ใช่พวกบ้าดาราครับ ) ก็เลยถ่ายรูปอีกเล็กน้อย แล้วก็พากันกลับเป็นอันจบทริป

"หัวหก ก้นขวิด กับงานอยุธยายศยิ่งฟ้า" กันเท่านี้ (ด้านล่างนี่เป็นตัวอย่างภาพการแสดง ครับ เชิญทรรศนา)

 

 

 

 

 

 

 

 

แล้วค่อยเจอกันอีกในทริปหน้าครับ